Ο τριπλός Παραολυμπιονίκης Hunter Woodhall μοιράστηκε πρόσφατα την εμπειρία του ως ταξιδιώτης με προσθετικά πόδια.
Ο Hunter γεννήθηκε με πολλαπλές παραμορφώσεις στα πόδια. Κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής του, οι γιατροί προχώρησαν σε διάφορες διορθωτικές επεμβάσεις, χωρίς αποτέλεσμα: στην καλύτερη περίπτωση, ο Hunter θα έπρεπε να χρησιμοποιεί πι σε ολόκληρη τη ζωή του. Οι γονείς του Hunter πήραν την -γενναία για την εποχή εκείνη- απόφαση να προχωρήσουν σε διπλό ακρωτηριασμό. Έτσι ο Hunter έμαθε από μικρός να περπατά με προσθετικά πόδια. Με δύο αρτιμελείς μεγαλύτερους αδελφούς, ο Hunter έμαθε να κάνει ότι έκαναν, μαζί και αθλητισμό. Σε όποιον είχε αμφιβολίες, έλεγε: «Δεν είμαι ανάπηρος. Δεν έχω κανένα πρόβλημα». Η μητέρα του, όποτε τον έβλεπε να χάνει το κουράγιο του, έλεγε: «Δεν είναι πως δεν μπορείς να το κάνεις. Είναι που πρέπει να βρεις έναν διαφορετικό τρόπο να το κάνεις».
Ο πατέρας του Hunter είναι στρατιωτικός, έτσι η οικογένεια μετακόμιζε συχνά, δεν ταξίδευε όμως συχνά για αναψυχή. Ένα όμως από τα πρώτα ταξίδια που θυμάται είναι στο Βανκούβερ, για τους Χειμερινούς Παραολυμπιακούς Αγώνες. Οι γονείς του ήθελαν να του δείξουν πόσα πράγματα μπορούσε να κάνει κάποιος με αναπηρία. Κάπως έτσι άρχισε να τρέχει στον στίβο και να ταξιδεύει για αγώνες.
Το πρώτο του μεγάλο ταξίδι ήταν το 2015, όταν πήγε στη Ντόχα, στο Κατάρ, για ένα παγκόσμιο πρωτάθλημα. Στη συνέχεια ταξίδεψε στη Βραζιλία για τους Παραολυμπιακούς, στη Γερμανία, και στο Λονδίνο. Συνειδητοποίησε τότε πως ο κόσμος είναι μεγάλος και πως υπάρχουν τόσοι πολιτισμοί που δεν θα γνώριζε ποτέ αν δεν πήγαινε να τους γνωρίσει. Έτσι γεννήθηκε η αγάπη του για τα ταξίδια – μια αγάπη που μοιράζεται με την σύζυγό του, που είναι επίσης αθλήτρια. Μαζί ταξιδεύουν παντού όπου έχουν αγώνες, αλλά και για αναψυχή.
Πετώντας με το αεροπλάνο
Όταν ταξιδεύει με αεροπλάνο, ο Hunter είναι προετοιμασμένος για έναν πολύπλοκο και χρονοβόρο έλεγχο στην ασφάλεια του αεροδρομίου. Συνήθως χρειάζεται να βγάλει τα τεχνητά μέλη για να περάσουν από ακτίνες. Η σύζυγός του τον βοηθά μαζεύοντας τα υπόλοιπα πράγματά του, αλλά και οι δύο ξέρουν πως η όλη διαδικασία είναι χρονοβόρα. Μια φορά τους κράτησαν στην ασφάλεια του αεροδρομίου για 40 λεπτά μέχρι να ελέγξουν ξανά τα τεχνητά μέλη και τις αποσκευές του. Δεν του εξήγησαν ποτέ για ποιον λόγο τον καθυστέρησαν. Είναι από τις πιο άβολες στιγμές που έχει ζήσει σε αεροδρόμιο.
Ένα επιπλέον πρόβλημα είναι ότι ο Hunter χρειάζεται συνήθως να ταξιδεύει με τα εργαλεία του για τα προσθετικά του πόδια, αλλά και με τα αθλητικά του τεχνητά μέλη. Στη διάρκεια των αγώνων μπορεί ανά πάσα στιγμή να χρειαστεί να ρυθμίσει, να βιδώσει ή να επισκευάσει τα τεχνητά του μέλη, γι’αυτό φροντίζει να έχει μαζί του ένα σετ κατάλληλων εργαλείων. Έχει μάθει πλέον τους κανόνες των αεροπορικών εταιρειών – για παράδειγμα μπορεί να έχει μαζί του γαλλικό κλειδί μόνο συγκεκριμένου μήκους. Και πάλι όμως, τουλάχιστον δέκα φορές έχουν κρατήσει τα εργαλεία του στον έλεγχο.
Και η ίδια η πτήση έχει τις προκλήσεις της. Ο Hunter είναι πολύ ψηλός και η οικονομική θέση στριμώχνει τα τεχνητά του γόνατα. Συνήθως αναγκάζεται να βγάλει τα τεχνητά του μέλη και να τα μαζέψει κάτω από το κάθισμα. Φορά επίτηδες μακριά παντελόνια, ώστε οι άλλοι επιβάτες να μην τον σχολιάζουν. Οι λίγες φορές που μπόρεσε να πετάξει με μικρό αεροπλάνο σαν ιδιωτικό τζετ ήταν πραγματική απόλαυση.
Στις διεθνείς πτήσεις, που κρατούν περισσότερο, μπορεί να πρηστεί, με αποτέλεσμα να δυσκολεύεται να ξαναφορέσει τα τεχνητά του μέλη, ακόμη κι αν φορά προσθετικές κάλτσες για να περιορίσει τον όγκο των κολοβωμάτων. Συχνά αναγκάζεται να καθίσει στις αφίξεις για αρκετή ώρα, μέχρι να ξεπρηστούν τα κολοβώματα. Για αρκετές ώρες μπορεί να νιώθει άβολα, ενώ μπορεί να χρειαστούν ακόμη και 24 ώρες μέχρι να επανέλθει πλήρως το σώμα του. Για έναν αθλητή που βασίζεται στην καλή κατάσταση των ποδιών του για να αποδόσει στον αγώνα, είναι ένα πραγματικό πρόβλημα.
Όταν ταξιδεύει, ο Hunter τραβά συχνά την προσοχή. Ειδικά όταν δεν φορά μακρύ παντελόνι, οι περαστικοί, και κυρίως τα παιδιά, τον κοιτούν επίμονα. Καμιά φορά ο Hunter τους κάνει γκριμάτσες και γελά. Δεν δίνει πάντως ιδιαίτερη σημασία όταν τον κοιτούν. «Σε ένα ταξίδι μπορούν να πάνε στραβά πολλά, οπότε αυτό είναι το ελάχιστο που με απασχολεί. Είναι μια απόφαση που κάνει τη ζωή μου πιο εύκολη», εξηγεί. «Στην τελική, εκτιμώ που είμαι μοναδικός και που αξίζω να μου ρίξουν μια ματιά παραπάνω!».
ΠΗΓΗ: https://www.travelandleisure.com/
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: από το άρθρο κι από τον λογαριασμό του αθλητή στο Instagram