Μια γενετική ανωμαλία επηρέασε την ανάπτυξη του δεξιού ποδιού του Καρτίκ Νταβράι, από τη Γκόα της Ινδίας. Στην ηλικία των 16 ετών, χρειάστηκε να τον ακρωτηριάσουν κάτω από το γόνατο και άρχισε να χρησιμοποιεί προσθετικό άκρο. Αλλά αυτό δεν τον εμποδίζει να διαγωνίζεται σε αγώνες μοτοσυκλέτας off-road…
Ένα τεχνητό κάτω άκρο για να μην εγκαταλείψει το πάθος του
Μετά την επέμβαση στο πόδι, ο Καρτίκ αισθανόταν πως η ζωή του είχε ρίξει μια κακή μπαλιά, σαν να πρωταγωνιστούσε σε ταινία. Τη μια στιγμή τα έβγαζε πέρα ερκετά καλά, και την επόμενη του έλειπε ένα κομμάτι του εαυτού του.
Όμως δεν ήταν έτοιμος να εγκαταλείψει το νεοαποκτηθέν πάθος του για τις μοτοσυκλέτες. Είχε σκούτερ από 15 ετών, και πολύ σύντομα αγάπησε τις μοτοσυκλέτες μεγαλύτερου κυβισμού. Στην αρχή, το δίτροχο ήταν απλά ένα πρακτικό μέσο μεταφοράς. Όμως μετά από μερικές εκθέσεις μοτοσυκλέτας, ο Καρτίκ παθιάστηκε μ’αυτές. Σύντομα ανακάλυψε πως η πραγματική κλίση του ήταν στο off-road. Το χώμα, η σκόνη και τα αναπάντεχα μονοπάτια τον ενθουσίαζαν.
Αν και οι δικοί του περίμεναν πως η απώλεια του ποδιού του θα έβαζε τέλος στις περιπέτειες του off-road, εκείνος αποφάσισε να αντιμετωπίσει με το προσθετικό του πόδι ακόμη και τις πιο δύσκολες διαδρομές, που θα σταματούσαν και τους πιο θαρραλέους.
«Είχα δύο επιλογές», εξηγεί. «Να τα παρατήσω ή να προσαρμοστώ. Φυσικά, διάλεξα το δεύτερο. Έβαλα ένα προσθετικό πόδι υψηλής τεχνολογίας κι ανέβηκα ξανά στη μηχανή μου. Είναι μια ιδιαίτερη πρόκληση. Κάθε αναβάτης ξέρει πόσο σημαντικό είναι να μετακινείς το βάρος σου στη μηχανή και να την σφίγγεις με τα πόδια σου. Έμαθα να προσαρμόζομαι. Δεν θα άφηνα ένα πόδι λιγότερο να με εμποδίσει να κατακτώ βουνά ή να διασχίζω αμμόλοφους», λέει.
Το μεγαλύτερο εμπόδιο που αντιμετωπίζει, πάντως, δεν είναι φυσικό, αλλά κοινωνικό. Υπάρχει μια αντίληψη πως τα άτομα με προσθετικά άκρα χρειάζονται τη συμπόνοια και τη συμπάθεια του κόσμου, αλλά αυτό είναι ένα είδος «θετικής τοξικότητας» που πρέπει ν’αλλάξει. Όσοι έχουν χάσει ένα άκρο δεν θέλουν οίκτο – θέλουν ν’αντιμετωπίζονται και να αναγνωρίζονται ισότιμα με όσους είναι βιολογικά αρτιμελείς. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι παραολυμπιακοί αθλητές ελάχιστα τραβούν τα φώτα της δημοσιότητας, όπως γίνεται με τους αρτιμελείς αθλητές, κι ας φέρνουν κι εκείνοι χρυσά μετάλλια στις πατρίδες τους.
Πολύ συχνά, όταν οι άλλοι καταλαβαίνουν πως ένα πόδι του είναι προσθετικό, ο Καρτίκ γελά με την αντίδρασή τους: «Νιώθω λες και τους αποκαλύπτω πως έχω μια σούπερ δύναμη».
Μαθήματα αντοχής
Συχνά τον ρωτούν: “Μα δεν είναι δύσκολο να κάνεις off-road με προσθετικό πόδι;” Ο Καρτίκ απαντά πως δεν ασχολήθηκε με το άθλημα επειδή ήθελε ήρεμους δρόμους και κυριακάτικες βόλτες. Αγαπά το χώμα, τη σκόνη, το χάος και τις στιγμές που νιώθει ένα με τη μηχανή του. Κάθε δύσκολη διαδρομή που κατακτά του υπενθυμίζει ότι τα εμπόδια, είτε είναι βράχοι και άμμος είτε μια πρόκληση σε προσωπικό επίπεδο, είναι εκεί για να τα ξεπερνάμε. «Έχω διασχίσει ζούγκλες, ερήμους και βουνά και ποτέ, ούτε μια φορά, δεν σκέφτηκα ‘αυτό δεν μπορώ να το κάνω’. Αυτός είναι ο τρόπος σκέψης μου σε όλους τους τομείς της ζωής μου. Πρέπει να βρίσκεις τον δρόμο σου», συνοψίζει ο Καρτίκ, που ετοιμάζεται ν’ανοίξει ένα μπαρ που θα λέγεται ‘Το ξυλοπόδαρο’.
Ο Καρτίκ έχει μια δυνατή ιστορία, μια απίστευτη μηχανή, ένα πόδι από τιτάνιο κι ένα μυαλό που δεν το βάζει κάτω. Είναι ακόμη εδώ, καβαλά τη μηχανή του και διασχίζει την πιο απαιτητική διαδρομή: τη ζωή.