Ο Τέρι Φοξ είναι ένας από τους πιο αγαπημένους εθνικούς ήρωες του Καναδά, όχι μόνο για τα αθλητικά του επιτεύγματα, αλλά και για την ακλόνητη αποφασιστικότητά του απέναντι στις δυσκολίες. Γεννήθηκε στις 28 Ιουλίου 1958 στο Γουίνιπεγκ της Μανιτόμπα και μεγάλωσε στο Πορτ Κοκουίτλαμ της Βρετανικής Κολομβίας. Ο Τέρι ανατράφηκε ως ένας δραστήριος και αποφασισμένος νέος. Ωστόσο, ο τρόπος που αντέδρασε στην προσωπική του τραγωδία ήταν εκείνος που ενέπνευσε και συνεχίζει να εμπνέει τους Καναδούς και όχι μόνο.
Σε ηλικία 18 ετών, ο Τέρι διαγνώστηκε με οστεοσάρκωμα, έναν τύπο καρκίνου των οστών, που οδήγησε στον ακρωτηριασμό του δεξιού του ποδιού πάνω από το γόνατο. Κατά τη διάρκεια της θεραπείας του, είδε από κοντά τον πόνο των άλλων ασθενών με καρκίνο, πολλοί από τους οποίους ήταν μικρά παιδιά, και αποφάσισε πως ήθελε να προσφέρει ουσιαστικά στη μάχη κατά της ασθένειας.
Βγήκε από το νοσοκομείο με το όραμα να τρέξει σε ολόκληρο τον Καναδά, με στόχο να συγκεντρώσει 1 εκατομμύριο δολάρια για τη μάχη κατά του καρκίνου. Υπήρχε όμως και ένας δεύτερος σκοπός στον μαραθώνιό του—να δείξει ότι δεν υπάρχουν όρια σε όσα μπορεί να καταφέρει ένας ακρωτηριασμένος και να αλλάξει τη στάση των Καναδών απέναντι στα άτομα με αναπηρία.
Έτσι γεννήθηκε ο «Μαραθώνιος της Ελπίδας».
Στην αρχή, ο Τέρι κράτησε το όραμά του μυστικό. Έτρεχε στο σκοτάδι για να μην τον βλέπει κανείς. Όταν πια ένιωσε σίγουρος ότι θα μπορούσε να κερδίσει τη στήριξή τους, μοιράστηκε το όραμά του με την οικογένεια και τους στενούς του φίλους. Ο Τέρι προπονήθηκε σκληρά για δεκαπέντε μήνες, μέχρι που μπορούσε να τρέχει 23 μίλια την ημέρα. Η μόνη μέρα που δεν προπονήθηκε ήταν τα Χριστούγεννα, και αυτό μόνο επειδή του το ζήτησε η μητέρα του.
Τρέχοντας με τεχνητό μέλος κατά του καρκίνου
Στις 12 Απριλίου 1980, ξεκίνησε το ταξίδι του στο Σεντ Τζον της Νέας Γης, βουτώντας το προσθετικό του πόδι στον Ατλαντικό Ωκεανό. Στόχος του ήταν να φτάσει στον Ειρηνικό Ωκεανό, τρέχοντας έναν μαραθώνιο την ημέρα—περίπου 42 χιλιόμετρα—παρά τον σωματικό πόνο και την ψυχική καταπόνηση.
Ξεκινούσε κάθε μέρα πριν την αυγή, τρέχοντας με σορτς και με μια μπλούζα με τον χάρτη του Καναδά. Έτρεχε μέσα στο χιόνι, τη βροχή, τον άνεμο, τη ζέστη και την υγρασία. Συχνά τελείωνε το τελευταίο του μίλι αργά, στις 7 το βράδυ. Μερικές φορές ο Τέρι και ο Νταγκ, ο καλύτερός του φίλος και οδηγός, κοιμόνταν στο βαν τους γιατί δεν είχαν την οικονομική άνεση να πληρώσουν το ξενοδοχείο. Κάποιες μέρες εκατοντάδες άνθρωποι τον επευφημούσαν, ενώ άλλες μέρες ήταν μόνος του στο δρόμο. Αλλά ο Τέρι ποτέ δεν έχασε την ελπίδα ότι οι Καναδοί θα ανταποκριθούν στην ιστορία του, στην προσπάθειά του… και είχε δίκιο. Όταν ο Τέρι έφτασε στο Οντάριο στις 28 Ιουνίου, όλη η χώρα τον επευφημούσε και δώριζε χρήματα για την έρευνα κατά του καρκίνου.
Η αποφασιστικότητα και η αντοχή του μάγεψαν τους Καναδούς. Διέσχισε τη Νέα Γη και το Λαμπραντόρ, το Νησί Πρίνς Έντουαρντ, τη Νέα Σκωτία, το Νιου Μπρούνσγουικ, το Κεμπέκ και το Οντάριο. Σταμάτησε σε περισσότερες από 400 πόλεις, σχολεία και χωριά για να μιλήσει για τον λόγο που έτρεχε. Δεν έκρυβε την αναπηρία του. Το τεχνητό του πόδι ήταν πλήρως ορατό. Καθώς περνούσε από πόλεις και χωριά, ο κόσμος τον υποδεχόταν με συγκίνηση και ενθουσιασμό. Τα παιδιά ήταν περίεργα για το τεχνητό του πόδι: Πώς λειτουργεί; Τι συμβαίνει όταν σπάσει; Ο Τέρι ενθάρρυνε τις ερωτήσεις και πάντα σταματούσε για να απαντήσει.
Δυστυχώς, την 1η Σεπτεμβρίου 1980, μετά από 143 μέρες και 5.373 χιλιόμετρα, ο Τέρι αναγκάστηκε να σταματήσει τον αγώνα του κοντά στο Θάντερ Μπέι του Οντάριο. Δεν αισθανόταν καλά και η διάγνωση ήταν αδυσώπητη: ο καρκίνος είχε επιστρέψει και είχε εξαπλωθεί στους πνεύμονες. Ο Τέρι επέστρεψε στην οικογένειά του και στο νοσοκομείο για θεραπεία. Έφυγε από τη ζωή στις 28 Ιουνίου 1981, σε ηλικία μόλις 23 ετών.
Αν και ο αγώνας του τελείωσε, η κληρονομιά του μόλις ξεκινούσε.
Η κληρονομιά του Τέρι Φοξ μετά από 45 χρόνια
Αυτό που κάνει την ιστορία του τόσο ξεχωριστή για τους ακρωτηριασμένους είναι ότι δεν περίμενε την τέλεια στιγμή ή τις ιδανικές συνθήκες—ξεκίνησε με ό,τι είχε: ένα προσθετικό πόδι κατασκευασμένο το 1979, δεκαετίες πριν από την προηγμένη τεχνολογία που διαθέτουμε σήμερα. Παρά τον έντονο πόνο, τις πληγές από την τριβή και τους μηχανικούς περιορισμούς, έτρεχε κατά μέσο όρο 42 χιλιόμετρα την ημέρα, κάθε μέρα, για 143 μέρες. Παράλληλα, μιλούσε σε σχολεία, συγκεντρώσεις, δημοσιογράφους και κανάλια, δίνοντας τεράστια ορατότητα στην ανάγκη για περισσότερη έρευνα κατά του καρκίνου και του οστεσαρκώματος.
Ο Τέρι έγινε σύμβολο ελπίδας και θάρρους. Ο αγώνας του συγκέντρωσε όχι ένα, αλλά πάνω από 23 εκατομμύρια δολάρια για την έρευνα κατά του καρκίνου.
Η κληρονομιά του Τέρι συνεχίζεται μέσα από τον ετήσιο «Μαραθώνιο του Τέρι Φοξ», ο οποίος έχει συγκεντρώσει παγκοσμίως πάνω από 900 εκατομμύρια δολάρια, εμπνέοντας παράλληλα αμέτρητους ανθρώπους με την ιστορία της ανθεκτικότητας και της αποφασιστικότητάς του.
Ένα ίδρυμα, ένα ερευνητικό ινστιτούτο και πολυάριθμοι δρόμοι και σχολεία στον Καναδά φέρουν το όνομά του, αντικατοπτρίζουν τον αντίκτυπό του στην κοινωνία.
Ο Τέρι Φοξ παραμένει σύμβολο θάρρους και ελπίδας, αναγνωρισμένος για τη συμβολή του στη μάχη κατά του καρκίνου και για το αδάμαστο πνεύμα του.