Τι πρέπει να γνωρίζετε
- Μετά τον ακρωτηριασμό του, ο Αλμπέρτο έζησε για χρόνια με πόνο, ένα ακατάλληλο προσθετικό μέλος και χωρίς φυσιοθεραπεία – αποκατάσταση.
- Η έλλειψη σωστής προσθετικής φροντίδας και αποκατάστασης επηρέασε βαθιά την καθημερινότητα και την ψυχολογία του.
- Η κατάλληλη αποκατάσταση και ένα σύγχρονο προσθετικό τού επέτρεψαν να ξαναπερπατήσει, να αθληθεί και να ξαναχτίσει τη ζωή του.
- Η ιστορία του δείχνει πόσο καθοριστική μπορεί να είναι η σωστή υποστήριξη μετά από έναν ακρωτηριασμό.
Ο Αργεντίνος Αλμπέρτο Πετράκ ήταν 24 ετών το 2008. Εργαζόταν σε μια μεταφορική εταιρία και ετοιμαζόταν να συνεχίσει τις σπουδές του – τον ενδιέφερε η ιστορία αλλά και τα logistics και δεν είχε αποφασίσει ποιο από τα δύο θα ακολουθούσε. Έπαιζε ποδόσφαιρο, πάντελ και έβγαινε με τους φίλους του. Ήταν δραστήριος και αγαπούσε τη ζωή και την αίσθηση ελευθερίας που του έδινε η μηχανή του.
Εκείνο το απόγευμα, μετά από ένα γεύμα με φίλους, έκανε μια βόλτα με τη μοτοσυκλέτα πριν επιστρέψει στο σπίτι του, όταν το αυτοκίνητο που προπορευόταν φρέναρε απότομα. Ο Αλμπέρτο δεν μπόρεσε να σταματήσει τη μοτοσυκλέτα και συγκρούστηκε με το αυτοκίνητο. Εκτοξεύτηκε σε απόσταση μεγαλύτερη των 25 μέτρων. Έμεινε διασωληνωμένος στην εντατική για 23 μέρες. Όταν άνοιξε τα μάτια του, το τελευταίο πράγμα που περίμενε να ανακαλύψει ήταν ότι του έλειπε το ένα πόδι.
Όπως του εξήγησαν αργότερα, τα ανοιχτά κατάγματα, σε συνδυασμό με την επαφή των τραυμάτων με στάσιμα νερά σε ένα χαντάκι, προκάλεσαν εκτεταμένη λοίμωξη.
Οι γιατροί είχαν ξεκινήσει τον ακρωτηριασμό από τον αστράγαλο και τελικά έφτασαν πάνω από το γόνατο. Ευτυχώς, απέμεινε ένα τμήμα του μηριαίου οστού, το οποίο σήμερα στηρίζεται το τεχνητό του μέλος.
Η συντριπτική απώλεια
Για τον Αλμπέρτο η απώλεια ήταν τραυματική και συντριπτική. Οι περιορισμοί που έφερε ο ακρωτηριασμός στην καθημερινότητά του ήταν πολλοί και σκληροί. Ο πόνος ήταν διαρκής και τον θεωρούσε πλέον μέρος της ζωής του.
Τον Μάρτιο του 2008 ο Αλμπέρτο επέστρεψε στο σπίτι του με αναπηρικό αμαξίδιο. Τον Αύγουστο αφαιρέθηκαν οι βίδες από τον νάρθηκα που είχε τοποθετηθεί στο μηριαίο οστό.
Το τεχνητό μέλος που του χορηγήθηκε μερικούς μήνες αργότερα ήταν βασικής έκδοσης, και δεν είχε σχεδόν καθόλου παρακολούθηση από ειδικό προσθετικό. Του έδειξαν πώς να το φορέσει και αυτό ήταν όλο.
Καθώς έχασε τη δικαστική διαμάχη με τον προπορευόμενο οδηγό, δεν είχε τους πόρους για αποκατάσταση. Έτσι κινούνταν με το τεχνητό του μέλος «όπως μπορούσε», αφού κανείς δεν του έκανε την απαραίτητη εκπαίδευση βάδισης.
Ο Αλμπέρτο δεν μπορούσε να αποδεχθεί αυτό που είχε συμβεί και, ακόμη περισσότερο, να αποδεχθεί τον ίδιο του τον εαυτό. Για πολλά χρόνια δεν τολμούσε να φορέσει βερμούδα και φρόντιζε το πόδι του να είναι πάντα καλυμμένο με τζιν ή φόρμες.
Ζώντας με τον πόνο
Μετά από την επιστροφή του από το νοσοκομείο, ο Αλμπέρτο έμεινε ουσιαστικά κλεισμένος στο σπίτι για πέντε μήνες, χωρίς να θέλει να βλέπει κανέναν. Ωστόσο, καθώς η οικονομική κατάσταση της οικογένειας ήταν κακή, χρειάστηκε τελικά να επιστρέψει στη δουλειά.
Η μετακίνηση προς το γραφείο ήταν δύσκολη. Το λεωφορείο που τον πήγαινε στην εταιρεία σταματούσε τρία τετράγωνα από το σπίτι του και τον άφηνε πέντε τετράγωνα μακριά από τη δουλειά. Ο Αλμπέρτο χρησιμοποιούσε πατερίτσες, αφού δεν μπορούσε να περπατήσει αυτόνομα με το προσθετικό του πόδι.
Σήμερα θυμάται την περίοδο εκείνη ως «σιωπηλό μαρτύριο».
Το μαρτύριο του κακού τεχνητού μέλους
Ο Αλμπέρτο αντιμετώπισε πολλά θέματα με το τεχνητό του μέλος, αλλά και με τον απρόθυμο προσθετικό που δεν τον βοήθησε όπως έπρεπε. Το τεχνητό μέλος δεν εφάρμοζε σωστά και έφευγε σχεδόν κάθε μέρα. Ο προσθετικός τον έμαθε να δένει την προσθετική θήκη μ’ένα σκοινί, σαν ζώνη… Όταν η προσθετική θήκη άρχισε να γίνεται μεγάλη, του την γέμισε με καουτσούκ, αντί να φτιάξει μια νέα. Επίσης, το τεχνητό πέλμα του Αλμπέρτο ήταν ένα νούμερο μεγαλύτερο από το βιολογικό πόδι, με αποτέλεσμα να περπατά άβολα.
Ο Αλμπέρτο διαμαρτυρόταν, μα η μόνιμη απάντηση που έπαιρνε ήταν πως είναι φυσιολογικό πλέον να ζει με τον πόνο. Έτσι, για χρόνια έπαιρνε καθημερινά δικλοφαινάκη.
Η καθημερινότητά του είχε περιοριστεί σε τρεις φάσεις: η δύσκολη μετακίνηση προς και από το γραφείο, το οκτάωρο, κι έπειτα ανάπαυση ξαπλωμένος, ώστε να μην πονάει. Το αποτέλεσμα ήταν να πάθει κατάθλιψη και να γίνει υπέρβαρος.
Η στιγμή που όλα άλλαξαν
Για έξι χρόνια, από το 2008 έως το 2013, ο Αλμπέρτο ένιωθε περιορισμένος και χωρίς διάθεση να ζήσει. Περπατούσε πότε με πατερίτσες και πότε με μπαστούνι, με ασταθές και επώδυνο βάδισμα.
Μέχρι που μια μέρα, σε μια επίσκεψή του στην ορθοπεδική κλινική, συνέβη κάτι που θα άλλαζε την πορεία της ζωής του.
Συνάντησε έναν νεαρό άνδρα, επίσης ακρωτηριασμένο, που μπήκε στον χώρο ιδρωμένος. Χαιρετήθηκαν και άρχισαν να μιλούν. Ο Αλμπέρτο τον ρώτησε γιατί ήταν τόσο ιδρωμένος. «Μόλις γύρισα από το τένις», του απάντησε.
Ο Αλμπέρτο, που μετά βίας μπορούσε να περπατήσει, δεν μπορούσε να φανταστεί να κάνει καμία φυσική δραστηριότητα, και μάλιστα με τέτοια ένταση που να ιδρώσει.
Ο νεαρός του πρότεινε να επισκεφτεί την φυσίατρο που είχε βοηθήσει τον ίδιο. Στην πρώτη επίσκεψη, η φυσίατρος τον έβαλε να τρέξει. Ο Αλμπέρτο έφυγε από το ιατρείο κλαίγοντας: είχε ξεγράψει το τρέξιμο και δεν πίστευε πως θα ήταν ποτέ ξανά ικανός να τρέξει. Έτσι ξεκίνησε, σχεδόν τυχαία, η αποκατάστασή του, στο πλαίσιο ενός δωρεάν προγράμματος για ακρωτηριασμένους που ήθελαν να ξανατρέξουν.
Η επαφή του με ανθρώπους που βρίσκονταν στην ίδια κατάσταση τού άνοιξε τα μάτια. Κατάλαβε πόσο ακατάλληλο ήταν το τεχνητό μέλος που είχε. Κατάλαβε επίσης πως δεν υπήρχε λόγος να ζει με καθημερινό πόνο. Απευθύνθηκε στο συνδικάτο του, που τον βοήθησε να αλλάξει προσθετικό και τεχνητό μέλος.
Με το σύγχρονο προσθετικό πόδι που απέκτησε, ένιωθε σαν να ξαναγεννήθηκε.
Η αποκατάσταση που άργησε, αλλά άλλαξε τα πάντα
Η οργανωμένη αποκατάσταση ξεκίνησε τελικά το 2020, αλλά διακόπηκε λόγω της πανδημίας. Συνεχίστηκε το 2022.
Μόνο τότε έμαθε όσα θα έπρεπε να είχε μάθει από το 2008:
- Πώς να διατηρεί την ισορροπία του
- Πώς να φροντίζει και να δυναμώνει το κολόβωμα
- Πώς να αλλάζει ταχύτητα βάδισης
- Πώς να ανεβαίνει και να κατεβαίνει σκάλες
- Πώς να γυμνάζεται.
Μια νέα ζωή
Σήμερα ο Αλμπέρτο δεν κινείται «όπως μπορεί», αλλά «όπως πρέπει».
Η αλλαγή δεν ήταν μόνο στην κίνηση και στον πόνο. Ήταν και ψυχολογική. Ο Αλμπέρτο έχασε κιλά, άρχισε να νιώθει ελεύθερος, ξεκίνησε ψυχοθεραπεία, άρχισε να φορά βερμούδες χωρίς να αγχώνεται αν το τεχνητό του μέλος ήταν ορατό στους άλλους. Έκοψε το κάπνισμα άρχισε να παίζει γκολφ και πάντελ ξανά, και ανακάλυψε ξανά όλα τα ενδιαφέροντα που είχε αφήσει πίσω. Μαζί με αυτόν, ανακουφίστηκε και η οικογένειά του.
Σήμερα νιώθει περήφανος για όσα έχει καταφέρει. Ύστερα από χρόνια ακινησίας και πόνου, αισθάνεται ότι ξαναβρήκε ένα μέρος από την ελευθερία που είχε στα 24 του.
Πλέον, συμμετέχει στην ραδιοφωνική εκπομπή Infocamioneros, όπου κάθε Τετάρτη στις 3 το μεσημέρι παρουσιάζουν μια εβδομαδιαία ανασκόπηση των βασικών ειδήσεων του συνδικάτου. Παράλληλα, ασχολείται με το αθλητικό ρεπορτάζ της ομάδας των Truckers Club και, όταν η ομάδα αγωνίζεται εκτός έδρας, ταξιδεύει για να κάνει ρεπορτάζ ή μεταδόσεις.
Συνεχίζει να κάνει αποκατάσταση, παρόλο που πλέον δεν είναι απολύτως απαραίτητη: του επιτρέπει όμως να βελτιώνεται. Χάρη σε αυτήν, κατάφερε να κάνει πράγματα που κάποτε δεν θα μπορούσε ούτε να φανταστεί, όπως το να κάνει ελεύθερη πτώση με αλεξίπτωτο.
Να ξαναχτίζεις τη ζωή σου
Στην πορεία αυτής της ανοικοδόμησης της ζωής του, ο Αλμπέρτο έμαθε να κοιτάζει πίσω χωρίς να εξιδανικεύει την αναπηρία του.
«Μερικές φορές οι άνθρωποι μιλούν για το να ξεπερνάς τις αντιξοότητες σαν να είναι κάτι μαγικό ή ηρωικό. Παρόλο που σήμερα είμαι ευτυχισμένος, ο δρόμος δεν ήταν ούτε εύκολος ούτε γρήγορος. Όμως τα άσχημα πράγματα δεν διαρκούν για πάντα».
Ο Αλμπέρτο συμπυκνώνει όλη την ιστορία του με μια φράση:
«Δεν είμαστε αυτό που χάσαμε. Είμαστε αυτό που κάνουμε με ό,τι μας συνέβη. Είμαστε αυτό που καταφέρνουμε όταν αποφασίζουμε να γίνουμε καλύτεροι».
ΠΗΓΗ: https://chronopoulos-gougis.com/
Συχνές Ερωτήσεις
Τι είναι η εκπαίδευση βάδισης;
Η εκπαίδευση βάδισης είναι η εξειδικευμένη αποκατάσταση που βοηθά έναν άνθρωπο με προσθετικό πόδι να περπατά σωστά και με ασφάλεια. Μπορεί να περιλαμβάνει ισορροπία, αλλαγές ταχύτητας, σκάλες, τεχνικές ασφαλούς πτώσης, και γενικότερα σωστή χρήση του τεχνητού μέλους.
Τι σημαίνει καλή εφαρμογή της προσθετικής θήκης;
Η προσθετική θήκη του τεχνητού μέλους πρέπει να εφαρμόζει σωστά στο κολόβωμα, ώστε το προσθετικό πόδι να παραμένει σταθερό και άνετο. Η σωστή εφαρμογή συμβάλλει στον καλύτερο έλεγχο και σε πιο φυσική βάδιση, ενώ προστατεύει από τραυματισμούς, πτώσεις και ερεθισμό της επιδερμίδας του κολοβώματος.
Τι συμβαίνει όταν η προσθετική θήκη δεν εφαρμόζει σωστά;
Μια κακή εφαρμογή της προσθετικής θήκης μπορεί να προκαλέσει πόνο, ερεθισμούς στην επιδερμίδα του κολοβώματος και αστάθεια, ενώ δυσκολεύει τη βάδιση. Οι πιθανότητες πτώσης αυξάνονται. Εάν το κολόβωμα αλλάξει σχήμα ή όγκο, η προσθετική θήκη του τεχνητού μέλους μπορεί να χρειάζεται προσαρμογή ή αντικατάσταση.